Ik kan natuurlijk weer een blog schrijven over mijn liefde voor eten, sporten of over bruiloftsperikelen. Maar vandaag gaat het even over de mannen die me bezighouden…
Dé goede of foute man? Er is geen kant en klare omschrijving van de ideale man die voor iedere vrouw perfect is. Werken aan een relatie om er wat van te maken? Als je relatie als werken voelt, had je er al véél eerder uit moeten stappen. Op ieder potje past een dekseltje? Was het maar zo simpel. Ik geloof dat veel mensen uiteindelijk voor iemand kiezen om maar niet alleen te hoeven zijn.
Afgezet tegen voorgaande gedachten besef ik maar al te goed hoeveel geluk ik heb met Arno. Onze relatie heeft nog nooit gevoeld als werken, eerder als één groot feest. Elke dag knuffelen, lachen, bijkletsen, samen leuke dingen doen… Weekenden waarin we uitgaan of juist thuis relaxen, elkaar veelbetekende blikken geven bij familie- of vriendenbezoekjes en tot diep in de nacht praten. En dan zijn er dagen en weekenden waarin de één moet werken of de ander tijd met vrienden doorbrengt en dat is ook prima. ’s Avonds of de volgende morgen is er altijd wel weer een moment waarin we alle ridu’s (roddels/gebeurtenissen) delen. Hij is de enige in de wereld die mij zo gelukkig maakt, me begrijpt en vrij laat in alles wat ik wil doen.
Maar begrijp me niet verkeerd, ik ben ook maar een mens. Sinds het moment dat ik verloofd ben lijken er van allerlei kanten mannen naar me toe te komen. Mannen die niet eerder interesse in me toonden en nu wel, nieuwe mannen en geesten uit het (single) verleden die weer opdoemen. Wel heel confronterend zo vlak voor de trouwerij. Wat is dit voor test? Maar eerlijk gezegd, heb ik er zelf ook een groot aandeel in. Roep ik deze geesten niet zelf op? Om te kijken of ook ik cold feet kan krijgen? Om bepaalde losse eindjes nog even af te sluiten? De drama-queen in mezelf weer even haar gang te laten gaan?
Ik kan jullie allemaal geruststellen hoor. ‘I don’t let them get to me.’ Er is heel wat voor nodig om mij van deze trouwerij weg te houden, laat staan van Arno! Vooral geen andere man. Hoe leuk, grappig of aantrekkelijk ze ook zijn. Aan het einde van de dag neemt Arno me weer in zijn armen en zie ik in hem al dat, wat anderen doet verbleken.
La vita è bella!
Willemstad, 12 juli 2009, 13:33
