In het buitenland wonen. Een fascinerende gedachte die ik maar niet los kan laten. Toen ik negentien was twijfelde ik of ik mijn stage in Londen zou lopen, op mijn eenentwintigste fantaseerde ik om (ooit) naar Italië te emigreren, maar nu weet ik het zeker. Volgend jaar ga ik naar New York!
Op een regenachtige dag, eind april, werd ik wakker. Zoals altijd ging ik eerst even rechtop zitten in bed. En toen wist ik het. Met een grote glimlach liep ik naar mijn werk. Een collega vroeg me nog waar ik zo vrolijk over was. ‘Ehmm, nieuwe plannen.’ Nog werkelijk geen idee hoe ik dit aan zou pakken, maar het gaat gebeuren.
Het balletje is inmiddels aan het rollen. Volgend jaar (september 2010) verruil ik voor een half jaar het pittoreske Willemstad en het stoere Rotterdam voor magisch New York. Een heel goed gesprek gehad met mijn leidinggevende: na die periode kan ik gewoon weer de draad oppakken in het stadhuis. Ondertussen wat lijntjes uitgezet bij verschillende contacten in the Big Apple, CV opgepimpt in het Engels, banensites in de gaten aan het houden, een goede cursus Engels aan het zoeken en me alvast een beetje druk maken over een visum en een appartement.
En dan de hamvraag, ‘what about Arno?’ Natuurlijk what about Arno!! Hij vindt het fantastisch voor me! In het begin twijfelde hij of hij mee zou gaan. Uiteindelijk besloten om ook een carrièremove te maken: in Nederland. Dat wordt dus even afzien, die zes maanden. Niet helemaal, want met kerst staan we gewoon samen hand in hand in het Rockefeller Center een bizar grote kerstboom te bewonderen. Laatst had hij het ook al over weekendjes tussendoor heen en weer vliegen (wat nou weer een beetje sparen na de bruiloft 
), dus zien zullen we elkaar nog wel!
Vraag me nu niet gelijk het hemd van m’n lijf. Veel, nee, héél veel moet ik nog uitzoeken. Maar m’n besluit staat vast, het gaat er eindelijk van komen. En voor al die mieperds die niet kunnen begrijpen hoe ik m’n man (jawel, man!) een half jaar in de steek kan laten: doe alsjeblieft niet zo tuttig of jaloers. Natuurlijk, ga ik Arno hartstikke missen en zal het allemaal vast niet even gemakkelijk gaan. Maar het is ‘maar’ voor een half jaar. En wees gerust, tussen de bezoekjes door zullen we gewoon extreem veel mailen, bellen en skypen .
Het duurt allemaal nog even. Gelukkig maar, want eerst: 5 september tweeduizendNEGEN 
!
Willemstad, 28 juli 2009, 01:34
