Het is één van mijn sterkste eigenschappen, maar tegelijkertijd ook mijn grootste zwakte.
Vind ik een CD geweldig, dan draai ik hem net zo lang tot ik hem niet meer kan uitstaan. Eén snoepje, wordt een hele zak. En sinds het moment dat mijn website bestaat, fabriceer ik blogs in recordtempo. Als ik ergens echt enthousiast over ben, ben ik niet meer te stoppen. Of zoals ik altijd tegen Arno zeg: ‘Het hek is weer van de dam’.
Het nut van deze eigenschap is dat ik me vaak compleet op iets kan storten en daarmee resultaten boek. Zwarte band karate haal je niet met één keer in de week trainen. Op mijn werk word ik naar voren geschoven als mascotte (op een groot congres, om te vertellen dat de gemeente Rotterdam een aantrekkelijke werkgever is voor jongeren: inclusief podium en microfoon, aaargh!). Het organiseren van een bruiloft in Rome vergt wel enig doorzettings- en incasseringsvermogen. En dan heb je nog ons huis, wat na een zorgvuldig planmatige aanpak (inclusief plattegronden en moodboards) volledig opgeknapt en ingericht was, twee weken na de overhandiging van de sleutel.
Het nadeel is dat ik aan bijna niets anders meer kan denken. Als anderen me bezig zouden zien, verklaren ze me voor gek. Vooral in de tijd van ons eigen bedrijfje: ik drukte rustig honderd keer op een dag op de ‘refresh-knop’ om te kijken of we weer nieuwe aanvragen hadden. Inkoop, acquisitie, personeel, website, inhoud optredens, planning, financiën: alles verliep via mij. Ik weet niet meer hoeveel advertenties ik heb geplaatst, maar het waren er véél. (Effect had het wel.) Ik kan me dus enorm verliezen in mijn obsessie. En, hoewel ik mijn obessieve gedrag meestal wel kan verbergen, kan ik me goed voorstellen dat veel mensen mij zwaar irritant vinden. Vooral het luie en moeie soort.
Toch komt er vaak een moment dat ik zelf last krijg van de overkill. Dan heb ik er plotseling genoeg van. Het lijkt erop dat als ik eenmaal iets behaald heb, mijn aandacht verzwakt en ik een nieuw project zoek waar ik me volledig op kan storten. Een nieuwe prooi. Vaak is dat prima, soms ook wel jammer. Die overkill heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat ik niet echt meer karate train, maar alleen nog les geef. Al vind ik dat ik na tien jaar trainen (waarvan vijf jaar heel intensief) op zich ook niet vreemd. Het is nu eindelijk eens tijd voor hardlopen en dansen!
Voor 2010 heb ik natuurlijk al nieuwe projecten op het oog. Met bovenaan het lijstje het Masterplan New York. So… watch out New York City: you already have a compulsive Monica (Friends), next year you will have a obsessive Chantal as well!
Rotterdam, 27 november 2009, 08:02
