Chantal's Blog

Het was vroeger mijn favoriete spelletje. Soms schrok ik zelfs midden in de nacht wakker met de oplossing. Dan sloop ik de kamer van mijn ouders in, schudde ik mijn moeder zachtjes wakker en fluisterde het goede antwoord in haar oor.

Het is bijna niet eens een echt spelletje: de één denkt aan een acteur of actrice en de ander moet raden wie het is. Heel simpel, maar ik kon er geen genoeg van krijgen. Waarschijnlijk omdat ik van kleins af aan een filmliefhebber ben, maar zeker ook omdat acteurs me altijd enorm hebben gefascineerd. Het spelletje heeft er wel toe geleid dat als ik de naam van een acteur even niet weet, het zwaar aan me gaat knagen. Het leidt me zo af dat ik gemakkelijk een gedeelte van een film mis. Flarden van andere films schieten me te binnen, misschien de klank van de achternaam of met wie hij een relatie heeft. Ik móet het gewoon weten.

Je begrijpt, de uitreiking van de Annual Academy Awards (Oscars) is voor mij één groot feest. Al mijn helden bij elkaar. Kevin Spacey, Holly Hunter, Robert De Niro, Samuel L. Jackson, Meryl Streep, John Travolta, Cate Blanchett, Morgan Freeman en ga zo maar door. Eén voor één paraderen ze voor de camera’s en ik zit bijna met mijn neus tegen de buis om alle glimpjes van ze op te vangen. Hoe ze kijken, hoe ze lachen, hoe ze praten. Misschien ontdek ik wel hoe ze echt zijn. Dan kan ik weer denken: ’zie je nou, hij is in het echt ook grappig!’ (Waar Eddie Murphy en Mel Gibson me zwaar in hebben teleurgesteld…)

Met de Oscars in het vooruitzicht (maart) wachtte ik in spanning af wie er dit jaar gaan winnen. Tot mijn oog vorige week viel op een e-mail en de spanning ineens verschoof naar iets heel anders. ‘Gefeliciteerd, Jong’R is één van de drie genomineerden voor het beste Jongeambtenarennetwerk van het Jaar! Op         28 januari wordt de prijs op het black tie verkiezingsgala in Den Haag uitgereikt.’ Oeps! Tja, je bent voorzitter of niet. Dat wordt mezelf in een galajurk hijsen, verstoppen in het publiek, zweet wegvegen in het toilet en mijn zenuwen wegdrinken met een glaasje champagne.

Gelukkig heb ik Oscars herinneringen waar ik op kan teren. Ik heb mijn waardige-verliezers-lachje al geoefend en de (kort maar krachtige) speech geschreven. En al zal het wel even slikken zijn als ik toch de spotlights in moet: dan denk ik gewoon aan het optreden van David Letterman bij de Oscars in 1995. David Letterman liet bij wijze van act een verbaasde Tom Hanks op het podium komen om een tapijt uit te rollen. Vervolgens zette David daar een hond op die rondjes draaide zodra het publiek begon te klappen. Het was helemaal niet grappig, je zag het zowel Tom als David denken op datzelfde moment. Sullig gewoon! Erger dan dat zal het vast niet worden…

Willemstad, 25 januari 2010, 22:25