Chantal's Blog

Wel eens afgevraagd hoe het leven moet zijn voor iemand die blind is? Afgelopen weekend heb ik het zelf mogen ervaren. De hele week wachtte ik al in spanning af, op mijn werk lachte ik op de meest ongepaste momenten en chocoladekoekjes werden absoluut niet geschuwd.

Vrijdag was het zo ver: ik mocht plaats nemen in de wachtkamer van het ooglasercentrum. De oogarts gaf me een kalmeringsmiddel, een verdovingstablet en een glaasje water. Ik stond op en wenkte haar even weg van de andere patiënten. ‘Misschien een beetje een rare vraag, maar ik ben best wel een zenuwpees. Ik denk dat ik twee kalmeringstabletjes nodig heb om rustig in die stoel te gaan zitten.’ En zo zwalkte ik stoned de behandelkamer binnen.

Drie artsen stonden om me heen, hun routineklusje te doen, terwijl ik toch een beetje freaked out in de stoel ging liggen. Mijn ene oog werd afgedekt met een gaasje en het andere oog werd (voor mijn gevoel) hardhandig opengerukt met een ooglidspreider. Nadat een chemisch goedje het bovenste laagje van mijn oog zacht had geweekt, ging de arts er met een schrapertje overheen. Arno, die in de kamer ernaast alles kon zien op een groot scherm, viel bijna flauw. De oogarts bleef net zo lang in mijn oog roeren totdat ik een velletje de lucht in zag gaan. Onder invloed van de pilletjes zei ik: ‘Toch wel leuk dat jullie Clanned op hebben staan.’ De arts glimlachte en zei dat ik maar goed naar het lampje moest kijken. Een paar seconden later steeg de damp van verbrand oog omhoog.

Twee uur na de behandeling gingen mijn ogen dichtzitten: drie dagen lang. Meerdere keren per dag kreeg ik vier verschillende medicijnen ingedruppeld en nam ik nog wat losse tabletjes in. Uiteraard bijgestaan door Arno, want zelf kreeg ik geen oog open. Tot wel vijf keer toe werd ik ’s nachts tranend wakker, terwijl Arno me meteen hielp met pijnverdovende druppels. Wat nou ‘beetje ongemakkelijk en branderige ogen?’ Helse pijnen zul je bedoelen! Het allerergste is nog die afhankelijkheid. Het is dat ik mijn huis zo goed ken en op de tast het meeste kan vinden, maar echt niet dat ik zelf mijn eten klaar kan maken of alleen al iemand kan bellen.

Een paar dagen later loop ik nog steeds met een grote zwarte zonnebril op. Lichtschuw als ik ben, slijt ik mijn dagen vooral in een donker huis, onder dikke dekens. Stiekem had ik uitgekeken naar die paar dagen rust na de operatie. Nu kan ik kan niet wachten tot ik weer gewoon naar mijn werk mag gaan. Maar als alles volgens plan verloopt is het troebele zicht over een week verdwenen, kan ik perfect zien en lijken mijn dagen als blind meisje héél ver weg.

Vergeef me als je een foutje in deze blog ontdekt: het beeldscherm wordt me nu te fel…

Willemstad, 2 februari 2010, 11:30