Laden...

Als ik nog maar één jaar te leven had

Iedereen heeft wel een bucketlist, een verlanglijstje met wat je allemaal nog zou willen doen of bereiken, misschien wel voor een bepaalde leeftijd, of voordat je doodgaat. Want dood gaan we allemaal, uiteindelijk. Mij werd niet heel lang geleden gevraagd wat ik zou doen als ik wist dat ik nog maar één jaar te leven had. 

Lang hoefde ik daar niet over na te denken. En nu, maanden later, sta ik nog steeds achter dat antwoord. Ik zou exact hetzelfde leven leven, als vandaag de dag. Ik zou niets veranderen. Ik hoef niet per sé nog naar plaatsen of exotische plekken. Ik hoef niet uit een vliegtuig te springen of drie maanden in een ashram te wonen. Ik hoef geen feest. Ik wil in staat zijn te kunnen doen wat ik nu doe, en dat is karatelessen en weerbaarheidstrainingen geven, mooie activiteiten en evenementen bedenken die mensen nog meer met elkaar verbinden, in een koffiezaakje kunnen schrijven en op ideeën broeden, inspiratie opdoen. En vooral, dat nog het allermeest, de mensen blijven ontmoeten die ik nu in mijn leven ontmoet. Zo, dat was het.

Behalve nog één klein dingetje. Iets wat ik nog moet doen. Een kinderdroom waarmaken. Nu dan eindelijk echt. Ik voel dat ik er rijp voor ben en dat het ‘af’ is. Dat het kan. Vandaag heb ik daarover, over die droom, een gesprek gehad met degene die mij daarbij kan helpen. Ik was bereid om veel kritiek te ontvangen, dat er beren op de weg zouden zijn en dat er moeilijke blikken naar me geworpen zouden worden. Maar niets van dit alles. Ik wil eigenlijk niet eens verder zoeken, ik heb iemand gevonden die in me gelooft. Die ook vol (en voor haar) passie werkt. Maar dat mag niet van haar. Ik moet eerst nog even rondkijken, er een paar dagen over nadenken en dan met mijn hele hart een keuze maken, voor haar of voor iemand anders.

Ik heb haar dat beloofd en dat ga ik ook doen. Hoe enthousiast ik ook ben. Het is zo spannend. En het is allemaal zo simpel. De enige manier om je dromen waar te maken, is doen. Actie, actie, actie. In jezelf geloven en gewoon gaan. Niets meer, niets minder. Waarom wachten tot het misschien wel niet meer lukt? Mijn vijf jaar oude laptop, die gemiddeld twaalf uur per dag draaide, is aan het einde van zijn latijn. De afgelopen vijf jaar is er zo ongelofelijk veel gebeurd, dat ik een beetje moeite heb om er afstand van te doen. Een week lag mijn nieuwe laptop in de verpakking, op onze eetkamertafel te rusten. Maar vandaag niet meer. Samen hebben we een nieuwe start gemaakt. Om alles naar een hoger plan te tillen. Ik ben weer terug, op volle sterkte en sneller dan ooit. Keep you posted.

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen