Laden...

Altijd en overal jezelf zijn

Diep in mijn verhaal, zit ik verhit te tikken op mijn laptop, in een koffietentje ergens in Utrecht. Een meisje van een jaar of vier trekt aan mijn mouw. “Heb jij een dochter die Eefje heet?” Met een zoete glimlach kijkt ze me vragend aan. “Ehm, nee. Maar dat vind ik wel een héél mooie naam hoor.” Ze laat me haar armbandje zien en huppelt weer naar haar gebakje.

Hoe heerlijk is dat? Kinderen die altijd en overal hunzelf kunnen zijn. Hun verwonderingen en bewonderingen vrij met de wereld kunnen delen. Zo hoort het. Ik hoop, dat dit meisje dit later ook blijft doen. Als ze twaalf jaar is, iets vaker en bewuster geconfronteerd is met minder fijne reacties van volwassenen en kinderen, misschien zelfs met pesterijen op school. Dat ze daar goed mee om weet te gaan en ondanks alles toch haarzelf blijft.

Het is niet voor elk kind even gemakkelijk het hoofd boven water te houden. Ik kan me nog heel goed mijn eigen worstelingen als tiener herinneren. Ook ik had ‘vijanden’. Ook ik had leraren die de pik op me hadden. Ook ik moest opstaan tegen de grootsten der asocialen. Er zijn namelijk altijd en overal wel rare mensen, die zelf niet lekker in hun vel zitten. Het enige wat ik kon doen, is zoveel mogelijk mezelf blijven. En dat was best weleens moeilijk. Het was fijn om soms te vluchten en te kiezen voor afzondering.

Ik heb altijd een bovenmatige interesse in persoonlijke ontwikkeling gehad. Ik vond het leuk om aan mezelf te werken, mezelf te leren kennen. En later ook om andere mensen en kinderen dat te laten ervaren. Samen met een medestander, of eigenlijk: medekrijger. Arno. We hebben een missie. En dat is een onbezorgde(re) jeugd voor jongens en meisjes die gewoon zichzelf willen blijven. Het klinkt bijna als vrede op aarde. En zo voelt het ook.

Naast cursussen weerbaarheid, organiseren we binnenkort een kamp. Kamp Doyo. Kinderen kunnen twee volle dagen achter elkaar aan de slag met weerbaarheid. Het kamp gaat verder dan een cursus. We zien de kinderen namelijk de hele dag door en oefenen gelijk met ze. Zo raken ze zich niet alleen bewust van bepaalde weerbaarheidsthema’s en hoe ze met moeilijkheden om kunnen gaan, maar oefenen ze onder begeleiding (echte) situaties, zodat het een automatisme wordt. Met heel veel plezier en ontspanning trouwens, want we geloven dat iedereen dan nog beter en sneller leert.

Kamp Doyo staat helemaal los van de sport karate. Wel heeft Doyo dezelfde waarden die mensen in een traditionele sport als karate (in de dojo) leren: doorzetten, concentratie, moed en grenzen leren kennen en stellen. We willen de kinderen deze waarden aanmeten, zodat ze deze altijd met zich meedragen en de hele wereld altijd en overal hun dojo is. Mensen denken weleens dat trainingen in weerbaarheid enkel nodig zijn voor kinderen die speciale aandacht nodig hebben. Dat is niet waar. Elk kind is gebaat bij een bepaalde bewustwording, de ontdekkingsreis naar zichzelf en hoe ze daarmee de wereld kunnen trotseren. Wij staan te popelen om ze op deze reis te mogen begeleiden. 

Laat de missie maar beginnen!

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen