Laden...

Ultiem Geluksmomentje

Het is zaterdagmiddag. Nog ietwat verhit van de spellen in het bos, hebben we even tijd voor onszelf voordat we ons naar de eetzaal hoeven te begeven. Onder toezicht van de begeleiders staan de jongste kinderen met z’n allen rondom het kampvuur. Fikkie te stoken. Om dan met lange stokken marshmallow’s boven het vuur te roosteren. Rode wangetjes, opperste concentratie, spelen en aanmodderen. De Sensei's (leraren) staan in de buurt, op het gras, samen karate te oefenen. Op het picknicktafeltje zitten vijf jongeren. Gitaar op schoot, te zingen en te kletsen.

Blije gezichten
De rook van het kampvuur vliegt in vlagen voorbij. De kleren moeten toch de was in. Het zonnetje geeft zo’n mooie, warme gloed, dat het wel zomer lijkt. Ik hoor alleen maar gelach, wat uitgelaten kreetjes bij het kampvuur en het knisperen van het haardhout. De trek begint langzaam te komen. De kampfotograaf stort zich net als ik op het idyllische kampplaatje. Ik voel me zo trots. Ik zie enkel blije gezichten. Ik zie niemand alleen staan. Niemand. Ook al zijn we nog zo verschillend van elkaar, iedereen hoort erbij en dat is goud.

In de spotlights staan
Sterker nog, ik vind het juist fijn als iedereen anders is, als iedereen tenminste maar zichzelf is. Binnen onze club moedigen we iedereen aan zijn talenten en kwaliteiten te ontdekken. ’s Avonds op de Bonte Avond zien we dat terug. De kinderen demonstreren niet alleen karate, maar tappen ook moppen, goochelen, dansen, zingen, playbacken, spelen gitaar en presenteren quizzen. Kippenvel als ook de wat verlegen kinderen naar voren lopen en in de spotlights gaan staan. Dé sfeer die kenmerkend is voor het hele kamp, waar we met z’n allen, kinderen, volwassenen en begeleiders aan hebben mogen bijdragen.

Er klaar mee zijn?
Het afgelopen jaar zijn we als karateschool enorm gegroeid. Er is ons ooit weleens gezegd dat we er wel een keertje klaar mee zullen zijn, moe van de leden die stoppen, moe van nieuwe leden de beginselen bij te brengen, moe van het organiseren van (zoveel) activiteiten. We zijn ruim vijf jaar verder. Nooit eerder kregen we zoveel energie van onze karateschool. De mix van gevorderde leden en beginners geeft een prettige dynamiek. Wat we erin stoppen krijgen we in drievoud terug. Ook in de vorm van hulp. 

We zijn nog niet eens klaar met het seizoen. We hebben nog examens, geven binnenkort een demonstratie op een gezellige braderie. Middenin de zomer nemen veertien karateka’s deel aan de Europese Kampioenschappen in Engeland. Maar ook na de vakantie staan er alweer zoveel nieuwe en oude, vertrouwde activiteiten op het programma. Bovendien bruist het van de ideeën en plannen. 

Volledig geïnspireerd door onze eigen leden. Op nog heel veel geluksmomentjes. 

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen
Tags