Laden...

Je eigen vijand tackelen

Pas zag ik een jonge vrouw, helemaal op van de zenuwen. Het was niets bijzonders wat ze moest vertellen. Maar het feit dat ze voor een groep mensen stond, zorgde ervoor dat zichzelf niet helemaal onder controle had. Alle ogen waren op haar gericht en ik zag dat ze moeite had met ademhalen. Uiteindelijk werd ze haar eigen vijand. Elke keer als ze naar adem hapte, als ze struikelde over haar eigen woorden en als ze een halve minuut bevroren het volgende onderwerp probeerde te herinneren, zorgde ervoor dat ze nog dieper in haar zenuwen gleed. Alsof ze van de trap viel en niemand haar kon opvangen. 

Naderhand sprak ik erover met haar. “Waarom ben je zo zenuwachtig? Wat is het ergste dat er kon gebeuren?” Ze begon over een paar praktische zaken rondom de presentatie. Ik trapte er niet in en vroeg door, ook al gooide ze nog meer ontwijkende antwoorden naar me. “Vind je het misschien eng dat iedereen naar je kijkt? Want dat is helemaal niet vreemd.” Ze schudde haar hoofd. Ze had last van paniekaanvallen, vertelde ze me met rode wangetjes. Het had niets te maken met haar zelfvertrouwen, zei ze resoluut. Ik vertelde haar, dat ook paniekaanvallen te maken hebben met het niet goed reguleren van emoties, rustig zijn, bij jezelf blijven. Ze gaf toe. “Dat systeem van reguleren, lijkt bij mij een beetje kapot te zijn.” 

Opgelucht was ik, dat ze eraan toegaf. Hoe vaak schieten mensen niet volledig in de ontkenning, bewust of onbewust? Hoe vaak zonderen ze zich thuis compleet af? Durven ze niet eens meer de telefoon op te nemen? Nestelen ze zich op de bank en vluchten in televisieseries, waar ze zich in een heel andere wereld wanen. Veilig in hun comfort zone, in een wereld die niet van hun is, opgaan in verhalen van anderen. Jaar na jaar, verandert er niets. Wat ook niet kan, want er is geen groei in je eigen comfort zone. Ik kan me het gevoel heel goed voorstellen, hoe moeilijk het is om daar doorheen te breken. Jezelf te laten zien. Eindelijk in volle glorie de hoofdrolspeler van je eigen leven te zijn. Of in kleine stapjes daar naartoe. 

Maar deze vrouw. Ze stond er al. Heel moedig een presentatie te houden. Al moest ze zich na de presentatie even afzonderen naar het toilet. Zich bij elkaar rapen. Ze is al halverwege. Nu moet ze zich nog op haar gemak gaan voelen. Ik zie gelijk een uitdaging. Ik wil haar zó graag helpen. Dat ze over een jaar van hier, met gemak over een rode loper zou durven paraderen, breed lachend naar alle paparazzi, met ontspannen schouders en een rechte rug, maar nog veel belangrijker: met een groot en sterk gevoel van trots en zelfvertrouwen. Dat ze haar gedachten zo durft uit te spreken, voor een grote groep, improviserend, zonder er echt over na te hoeven denken. Op haar gemak, zichzelf is. 

Het zijn niet de andere mensen, maar je eigen angsten waar je tegen strijdt. De angst wat anderen over je zullen denken, hoe ze je zullen zien. Heel bijzonder, dat juist anderen die confrontatie met jezelf los maken. Wat is er nou mooier dan je eigen vijand te tackelen? Jezelf van die angst te bevrijden? 

Die vijanden tackelen, daar word ik gelukkig van.

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen
Tags