Laden...

Bedankt Valentijn

Het is iets heel bijzonders, besluiten om voor een kindje te gaan samen met degene van wie je het allermeeste houdt. Ik had dat geluk. Slechts vijf weken na onze bruiloft keken we elkaar aan en verdween de anticonceptie in de prullenbak. Het was een romantische oud en nieuw aan het Gardameer. In smoking vergezelde mijn lief me naar het restaurant waar we uitgebreid over de toekomst droomden en deze samen vierden.     

Verliefd op het leven
Eind mei hield ik het stickie met een grote grijns voor z’n gezicht. Het was zover! Een spannende tijd vol zorgen en onzekerheden brak aan. Het eerste trimester moest gehaald worden, de twintigweken-echo moesten we doorstaan en eigenlijk hielden de mijlpalen en zorgen niet meer op. Ondanks dat, of wellicht mede door dat, leken we elke week nóg verliefder. Verliefder op elkaar, verliefder op het kleintje dat in mijn buik groeide, verliefder op het leven. 

Ons plekje
Als een speer bouwt mijn lief hard aan het huis. Het huis dat eerst een gedateerd huis was, toen een bouwput, die hij nu helemaal eigenhandig opbouwt tot een mooi huis. De betonnen vloer contrasteert met een gloednieuwe keuken. De bovenverdieping moest als eerste af, daar waar we in ieder geval met z’n drieën comfortabel moeten kunnen slapen, badderen en leven. Het is hem gelukt. Het is af! Beetje bij beetje kwamen er zelfs meer ideeën die gelijk uitgevoerd werden. De bovenverdieping is getransformeerd tot een romantische, serene plek. Ons plekje. 

Mijn rots
In de zwangerschap rende ik van hot naar her, werkte ik zeven dagen in de week om de karateschool goed in gang te houden, lessen te geven op Hogeschool Inholland, een boek te schrijven en Doyo-projecten vorm te geven. Alles was altijd goed, zolang het maar goed ging met mij en de baby. Mijn lief haalde me steeds op van het station na een lange werkdag, we doken samen de supermarkt in, om ’s avonds samen bij te komen. Hoe meer mijn buik groeide, hoe meer hij voor me heen en weer sjeesde, zonder dat ik erom vroeg. Hij was - en is - altijd mijn rots in de branding.

Op Valentijnsdag
De laatste paar weken zijn extra zwaar. De laatste loodjes. Voor mijn verjaardag haalde mijn lief een prachtige oorfauteuil om mijn rug te ontlasten, om lekker in te schrijven en straks het kindje in te voeden. Tegen al mijn verwachtingen in heeft ons kindje zijn entree nog niet gemaakt voor de uitgerekende datum (15 februari). En ik weet nu waarom. Ik mag eerst zijn papa bedanken op Valentijnsdag. Voor alles wat hij voor me is, doet en betekent.

Dank je wel lieve papa Erik. Dat ons kindje maar snel gezond ter wereld mag komen. 

Foto gemaakt door John Dijkgraaf

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen
Tags