Laden...

Een flinke kluif

Vandaag bedacht ik me dat ik langer onderneem, dan dat ik ergens gewerkt heb. Ondanks dat het op dat moment niet zo voelde ben ik vrij jong gaan ondernemen. Het in loondienst werken bij een megagrote organisatie paste totaal niet bij me. Het had me wel veel gebracht: ik wist wat ik wilde en vooral wat ik niet wilde. 

Hoe moe ik ook ben
Nu, ruim vijf jaar, later heb ik een nieuw ijkpunt bereikt. Het trainerschap, of het nu in weerbaarheid, karate of iets anders is, gaat me goed af. Je kunt je afvragen wat ‘goed’ is. Mijn idee: fris een nieuwe groep instappen, zien wat deze nodig heeft en daarin kunnen voorzien. Maar vooral ook kritisch blijven op mezelf, blijven leren en in moeilijke momenten buiten mezelf kunnen stappen om te reageren als professional, hoe moe ik ook ben. Na de maandenlange gebroken nachten thuis heb ik dat inmiddels wel bewezen. Wat dan weer onwijs goed voelt. 

Hallo, trainersbureau
Doyo is in korte tijd van tweemanszaak naar een trainersbureau gegroeid. Achter de schermen runnen Arno en ik dat, naast een groeiende karateschool. Met steeds meer samenwerkingspartners, grote projecten én trainers is dat een flinke kluif. Waar ik met heel veel liefde mijn tanden in zet. Wat een energie geeft dat. We ontwikkelen steeds meer vormen waarin we onze trainingen aanbieden (binnenkort workshops weerbaarheid voor volwassenen!) Naast dat we in ons vaste aanbod blijven differentiëren en nieuwe doelgroepen verwelkomen. 

Niet in de toekomst kijken
Uitbreiden en steeds iets nieuws creëren is voor mij doorontwikkelen. Over tien jaar wil ik niet alleen ouder zijn, maar ook twee ijkpunten verder zijn. Wat die precies inhouden wil ik nu nog helemaal niet weten. Ik wil fris nieuwe avonturen aangaan, niet alles in detail uitkienen. De praktijk heeft wel uitgewezen dat plannen en omstandigheden zo veranderlijk zijn als het weer. Onze ervaring is dat we een stabiele onderneming bouwen door in te spelen op de vraag en de kansen die we kunnen grijpen. Zolang deze bij ons passen. En dat blijven we doen natuurlijk!

Ik had vroeger niet durven dromen dat we hier zouden staan. Ik hoop dat ik dat over vijf jaar weer mag denken.    

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen