Laden...

Meer dan gepast

In 2016…
… vierde ik mijn 30e verjaardag! (januari)
… beviel ik van het mooiste, liefste en leukste kind van de wereld! (februari)
… werkte ik als zelfstandige bij Inholland (jaja, alweer in maart)
… sloeg ik even aan het vloggen (april)
… startte ik nieuwe groepen/trainingen op bij Karate Moerdijk (mei)
… bracht ik een boek uit (juni)
… kreeg ons trainersbureau Doyo meer vorm met inmiddels 10 trainers (juli)
… organiseerde ik een Sport en Food Festival en ontvingen we een keurmerk (augustus)
… gaf ik maandenlang trainingen weerbaarheid aan 10 klassen in Rotterdam Zuid (september)
… kregen we een nieuwe Sportimpuls toegewezen vanuit het ministerie (oktober)
… werd ik woordvoerder voor Tigers LSE én interim communicatieadviseur voor het NIVM (november)
… viel ik bijna 30 kilo af (december)

Hoe het is om moeder te zijn
Dat zou mijn jaar in magazine-stijl zijn. Maar 2016 was zoveel meer dan dat. Ik weet niet precies hoe ik onder woorden kan brengen hoe bijzonder het is om moeder te zijn. Hoe het is om het allermeest van zo’n lief, klein, schattig mannetje te houden, met nu al zo’n eigen persoonlijkheid. Ik dacht altijd: mensen vinden hun eigen kind vast het mooist omdat deze zo op hunzelf lijkt. Maar nu weet ik dat dat het bij lange na niet is. Ik hou van Boris, niet alleen omdat het mijn zoon is of omdat hij op mij lijkt, maar juist omdat hij zichzelf is. En tegelijkertijd omdat hij de mijne is. Alsof ‘ik’ nu ineens uit twee entiteiten besta. Een ‘verrijking’, op meerdere vlakken. 

Wat is vrije tijd?
Zoals het lijstje al impliceert: mijn werk en privé lopen echt onwijs door elkaar. Dat is heel fijn, want het één bestaat niet zonder het andere. Zoals mijn boek bijvoorbeeld. Of de karateschool, die meer als familie voelt dan werk. Maar het betekent wel dat ik bijna geen vrije tijd heb. Ik weet niet meer wat dat is. Dat blijft mijn goede voornemen dus, ook voor 2017. Twee verplichte dagen vrij per week, in plaats van een halve dag. En na 21.00 uur de laptop dicht. Of het moet voor Netflix zijn. En meer gaan zwemmen met Boris, meer afspreken met vrienden en familie. Een relax-vakantie nemen. En megaveel karate trainen. En genoeg quality time nemen met z'n drietjes. 

'Tight ass' 
Die 30 kilo dus (waarvan ik er trouwens nog 3 moet, maar ik heb nog tot 25 februari om het jaardoel te halen). Dat is echt zoveel gemakkelijker gegaan dan ik van te voren had gedacht. Het bleek een kwestie van wennen aan de goede manier en er dan niet meer aan denken. En actief blijven. Me fit voelen is verslavend. Ik heb serieus geen broek meer in de kast hangen die te krap is. Een unicum! Een bevriende karateka, die nooit een blad voor de mond neemt, zei laatst: 'Tight ass hoor Chantal. Dat mag ook weleens gezegd worden.' En hij heeft gelijk. In sommige gevallen is het meer dan gepast. Na moeder geworden te zijn en er 30 kilo afgesport te hebben bijvoorbeeld.

En daarmee sluit ik dit blog blij af. Ik wens jullie allemaal vast heel gezellige feestdagen en een geweldig, gelukkig nieuwjaar. Waarin je maar veel uit je comfortzone mag stappen en dichterbij degene komt die je echt wilt zijn. 

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen