Laden...

Verliefd op de sensei - preview

Uit 'Toen ik eindelijk durfde'.

Het is 1997, ik ben elf jaar en ga kijken bij een karateschool in de buurt. Vanaf de bank kijk ik naar de leraar. Hij is een grote man, streng, maar hij maakt tussendoor ook grapjes. Ik blijf naar hem kijken. Hij maakt me nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar karate. 

De woensdag erop doe ik mee aan zijn les. Het jaar erop ook en het jaar dáárop ook. Ik laat me meevoeren door sensei Erik. Sensei betekent karateleraar in het Japans. Ik lach om zijn grapjes.

Veertien jaar ben ik, als ik ook aan hem denk als ik niet op zijn karateles ben. Alleen mijn beste vriendinnetje weet ervan. Ze vraagt me steeds plagend hoe het met mijn sensei gaat.

Ondertussen gaat het leven gewoon door en beleef ik middelbareschoolromances: eerste zoenen, dansen en uitgaan. Je bent maar één keer zestien. Er is geen tijd om verdrietig te zijn om de twintig jaar oudere, getrouwde karateleraar, die me zo nu en dan met de auto naar de bushalte brengt en daar heel galant pas vertrekt als de bus er is. 
    
Na de zomervakantie kleed ik me om voor de eerste karateles van het seizoen. Ik ben een beetje gespannen. De les voor de kinderen is nog bezig, ik hoor ze door de dichte deuren heen. Dan, plotseling, hoor ik zijn stem. Zíjn stem. Zo vertrouwd. De wereld staat even stil. Ik ben blij dat ik in mijn eentje in de kleedkamer ben, en spring een paar keer in de lucht. Blij. Verliefd. Gespannen. Onzeker. Ik weet ook wel dat het niet kan, maar mijn verliefdheid is er nog. Ik kan er niet omheen. En dat wil ik ook niet. 

Soms ben ik in de war. Ben ik verliefd op zijn deskundigheid en zijn stem? Of gaat het dieper dan dat? 
--
Lees verder in 'Toen ik eindelijk durfde'

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen