Laden...

Familie is familie, zeggen ze

Uit 'Toen ik eindelijk durfde'.

Familie is familie, zeggen ze. Maar elke familieband is anders. Ooit, lang geleden − eenentwintig jaar om precies te zijn − besloten mijn ouders het contact met één kant van de familie te verbreken. Als achtjarige had ik niets in te brengen tegen deze beslissing. Mijn ouders zullen het wel weten, dacht ik. De reden voor de breuk is me altijd onduidelijk gebleven. Ook toen ik volwassen werd nam ik uit respect voor mijn ouders geen contact op met die kant van de familie, al volgde ik mijn neven en nichten wel nieuwsgierig op social media.  

Stil verlangen
Begin deze zomer bracht ik verandering in deze situatie. Misschien wel omdat ik in verwachting ben. Maar ik ben het ook gewoon zat. Ik leef inmiddels al een aantal jaar het leven zoals ik dat graag wil. Er mist alleen iets. Ik ben een familiemens zonder een hechte familie. Ondertussen kreeg ik een geweldige schoonfamilie en ben ik - onbewust - een nieuwe familie aan het opbouwen met onze karateschool. Toch merkte ik dat ik steeds meer verlangde naar aansluiting met mijn eigen bloedverwanten.

Warm onthaal
In een opwelling stuurde ik een van mijn nichten een bericht. We spraken af, samen met een andere nicht en neef, in een café in Rotterdam. Ik voelde direct een sterke klik met deze warme, lieve, slimme, betrokken mensen. Familie. We hebben uren gepraat. En een maand later sprak ik ook uren met een oom, tante, neef en nicht. En tijdens een verjaardagsfeest ontmoette ik de rest van mijn familie. Ik kon, en kan nog steeds, niet goed bevatten hoe warm ik onthaald werd en hoezeer ik bij hen op mijn gemak ben. Er is veel onderlinge herkenning, zoveel gezelligheid.

Onnodig vervreemd
Maar gisteren gebeurde het onvermijdelijke. In de korte tijd die ik met mijn familie doorbracht had ik nog geen kans gezien om mijn oma te bezoeken. Ze was al een tijdje ziek en ik vond het nog te spannend om erheen te gaan. Ik zag mijn oma eenentwintig jaar geleden voor het laatst. Gisteren overleed ze. Het was haar wens om 'ons, de ‘verloren’ familieleden, weer te zien. Om één familie te zijn. Het heeft niet zo mogen zijn. Toen ik bij haar huis aankwam, was bijna de hele familie daar aanwezig. Ik kreeg kippenvel toen de deur openging en ik door iedereen gedag werd gezoend. Daar lag ze. Mijn oma. Die ik zo lang niet gezien had. Alles kwam eruit. Het verdriet dat ze weg is. Het verdriet om het feit dat we elkaar zo lang niet gezien hebben. Dat we onnodig van elkaar vervreemd waren geraakt. Dat ik net te laat was. 

Oma's energie
We moesten al gauw plaatsmaken voor de uitvaartondernemer. Hij maakte mijn oma meer presentabel. Ik zag hem bezig met een krultang, terwijl ik mijn tranen probeerde te drogen. Mijn nichtje Val, die naast me stond, zei tegen me dat ik oma op het allerlaatst nog zo blij had gemaakt. Dat ze vast wel zou weten dat ik er toch bij ben. Oma’s energie was sterk aanwezig in die kamer, door de liefde van haar kinderen en kleinkinderen die om haar heen stonden.  

Ik heb geen foto meer van ons samen. Wel herinneringen aan vroeger. Ik ben zo blij dat ik de stap heb genomen om 'mijn familie op te zoeken. Het is voor mij weer het bewijs dat je − no matter what − altijd je hart moet volgen.
--
Lees verder in "Toen ik eindelijk durfde".

Iedere week plaats ik een blog, vlog of precies uit mijn boek. Volgende week: een vlog! 

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen