Laden...

Als ik iets voor je kan doen?

Vanmiddag werk ik achter mijn laptop in een koffiezaakje. Mijn ogen voelen moe. Mijn ogen voelen al de hele week moe. De rest van mijn lichaam trouwens ook. De MS heeft de overhand. Het is lastig concentreren en al helemaal moeilijk om in mijn plan te duiken. Dit plan kan ik ook volgende week schrijven, denk ik, het is niet urgent. Ik doe dus wat ik al veel eerder deze week had moeten doen in deze zogenaamde vakantie: mijn laptop dichtklappen. 

Echt even vrij
Ineens heb ik de rest van de middag vrij. Ik loop de zon tegemoet op het plein voor de Markthal en ik ben trots op mijn actie. Dat ik mezelf een keertje rust gun. Ik bedenk me dat ik vaker zo voor mezelf moet zorgen. Dat ik ook in gedachten echt even vrij ben. En terwijl ik zo loop, op dit precieze moment, in alle zeldzaamheid dat ik eens niet aan een to-do-lijstje denk, vraagt een meneer in een rolstoel mijn aandacht. Op zijn collectebus zie ik in een flits ‘MS’ staan. Nog voordat hij aan zijn verhaal begint, stamel ik verbijsterend door het toeval: “Ik heb ook MS.” 

Simpelweg uitbehandeld
In zijn ogen zie ik een glimp van schrik en tegelijkertijd iets van herkenning en solidariteit. Ik weet niet of je dat uit een glimp kunt opmaken, maar anders blijkt dat wel uit wat erna gebeurt. We hebben een gesprek. Een oprecht geïnteresseerd en al snel emotioneel gesprek, midden op het plein. Hij vraagt me in welk stadium van de MS ik me bevind en we praten ook over het zijne. Hoe het veertien jaar geleden is gestart, hij sindsdien alle stadia doorlopen heeft en nu simpelweg ‘uitbehandeld’ is. Hij kan niet meer lopen en zelfs niet meer schrijven. We hebben het over de oneerlijkheid, de frustratie, de onmacht, de reacties van de omgeving en over praatgroepen.

Niet enkel een patiënt
We zijn er beiden over eens: wij zijn niet van de praatgroepen. Ik zeg nog: “Ik wil me niet enkel een patiënt voelen.” Hij zegt: “Zo’n praatgroep gaat snel de pessimistische kant op. Ik wil graag positief in het leven staan, kijken wat ik nog allemaal wel kan.” Hij vraagt me echte vragen. Over vrienden, over hoe ik in het leven sta. Hij vertelt me dat hij gezonder is gaan eten, zelfs vegetariër is geworden, maar dat hij het eigenlijk misschien nog wel meer voor de dieren doet. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik ben sinds kort ook weer vegetariër, om exact dezelfde reden. 

Onhandig zeg ik nog: “Als ik iets voor je kan doen?” We voegen elkaar toe op Facebook. 

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen