Laden...

Het perspectief

Vandaag had ik een off-day. Ik zou het bijna nog wat grover uitdrukken, maar misschien lezen er wel kindjes mee. 

Janken bij de Hema
Een malloot reed me op een dubbele rotonde bijna van de weg, dacht bij het afslaan vast dat het lekkerder zou voelen z'n bocht extra ruim te nemen, op een andere weghelft. Maakt het uit dat ik daar reed, met mijn kindje achterin. De stemming zat er daarvoor natuurlijk al in toen ik uitgeput opstond. Dat mijn sleutelbos uit elkaar viel op de stoep, in de regen, was ook niet tof. En toen ze me bij de Hema vertelden dat de offerte van de vitrages, die ik bij een andere Hema niet kon inleveren, nu over de actiedatum was en dat de korting niet meer gold, heb ik het maar even zo gelaten, om met tranen in mijn ogen naar mijn afspraak in het ziekenhuis te haastten. 

Triest. Geen ander woord om mezelf te beschrijven deze dag. 

Survival of the fittest?
Maar #sorrynotsorry. Normaal ben ik niet te stoppen, wil ik zoveel dingen doen, en doe ik ze ook. Dat ik zo belachelijk hard word afgeremd door de MS in mijn lijf en ik me al zo’n lange tijd niet meer mezelf voel, moest gewoon een keer te veel worden. Vandaag. Nu. Boem. Ik bedacht me in een flits nog, vroeger zou ik met mijn lamme benen opgegeten worden door een wild beest. Survival of the fittest. Uitgeschakeld, als een tweederangs burger. De wereld gaat aan me voorbij. Ik kan niet meer rennen, niet meer vliegen. Op is op. Dat was ‘em dan. 

Het perspectief
Tot ik mezelf vanmiddag optrok aan de bar, in de Crossfit Box. En er nog wat gewicht bij kon, bij het back squatten. Ondanks de MS, ben ik toch niet compleet machteloos. Nooit eerder heb ik me laten opslokken door die rotziekte. Mezelf patiënt gevoeld. Maar vandaag had ‘tie me even. Tot ik het totale plaatje weer zag. Het perspectief. De logica. Dat ik nog zoveel meer kwaliteiten heb, dan fysiek alleen. En zelfs fysiek gaat het in bepaalde zin beter dan een paar maanden geleden. Geen pijn meer in mijn rug bijvoorbeeld. Dankzij CrossFit. En mijn armen zijn zo sterk, ik hoek dat wilde beest in één klap neer, lamme benen of niet. En tot die tijd ben ik weer wat liever voor mezelf.  

Het leven is tenslotte zoveel meer en mooier, dan die ene uitdaging voor mezelf.  

Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen
Tags