Laden...

Keihard op de mindfullness gedrukt

Na het delen van de zo vrolijke en relaxte foto's van een fantastische mini break met man en kind, wil ik ook graag de niet-zo-fantastische kant vertellen. Want die hoor je niet vaak, op social media. En die kant is er wel degelijk.

Revalidatie
Een behoorlijke waslijst aan klachten, waaronder MS, structurele slapeloosheid en een zwakke rug, deed de neuroloog er twee weken geleden toe besluiten me in te schrijven voor een revalidatietraject. Ik ben blij. Het is nodig. Alles is gammel en ik ben ka-pòt. Ik heb er trouwens niets op ingeleverd qua werk, moet ik hieraan toevoegen. Niet omdat ik bang ben als zwak bestempeld te worden. Nee, ik vind het zelfs raar hardop te zeggen. 

Want: ben je gek?
In een tijd waarin ik vruchten kan plukken, er achter elkaar nieuwe ideeën mijn hoofd inschieten en ik werk met zo’n tof trainersteam, voelt het gewoon te goed en krijg ik een onwijze boost van mijn bedrijf. Ik ga er bijna van vliegen en kan het niet niet doen. Het is lekker de hele dag knallen op mijn werk, voor onwijs mooie projecten. Om een uur of vijf gaat het licht trouwens wel weer een beetje uit. Dan is het op, gaat die zware deken er weer overheen en moet ik (vaak ongeduldig) wachten op een nieuwe dag, met nieuwe kansen. En dan energieloos take-out bestellen, dat waarschijnlijk niet zo bevorderlijk voor de gezondheid is. Daar moet ik nog iets op verzinnen. 

Uitgestelde klappen
We waren wel toe aan een mini break. Meer aandacht voor elkaar. Bijslapen. Tot rust komen. Lekker eten. Dat soort dingen. Het is natuurlijk ook juist dan dat mijn lichaam de klappen ontvangt, die ik in mijn natuurlijk habitat weet te ontduiken - of eigenlijk: uit te stellen dus. Gevangen in een uitgeput lichaam, weet ik in mijn hoofd welke dingen ik wil vertellen, maar net na het wakker worden te moe ben om hardop te praten. Er zit niets anders op dan alles los te laten, en het maar gewoon te laten gebeuren. Ook dat is MS. Met mijn neus keihard op de mindfullness gedrukt. 

Ook al zit ik er als een zombie bij
De foto's laten de echte kant laten zien van onze mini break. Blij en zo gelukkig met het allerliefste kindje en de allerliefste man. Het zonnetje schijnt erbij, het strand is helemaal van ons en Boris kan als de beste een chocolade-ijsje bestellen. Het is fijn. Maar ik zit er in de ochtend en in de avond ook als een zombie bij. Het is even zo. Ik kijk onwijs uit naar het revalidatietraject en hoop dat ik me snel wat meer mens voel.

Vergeet niet te genieten van het mooie weekend. En even los te laten. Net als ik.  

MS, mama
Boek
In 'Toen ik eindelijk durfde' laat ik mijn huwelijk, huis en baan achter zich om een gelukkiger leven te veroveren. Ik besluit mijn hart te volgen, al weet ik niet wat de toekomst me brengt.
Lees meer
Categories
Nieuwste artikelen
Tags